Әни теләкләре

Рөстәм МИҢНЕХАНОВКА

Әни сыер сава, сөте куе,

Бүлеп куя балаларына.

Әниләрчә һаман кайгырта ул:

– Сөтем булсын кайтуларына.

Әйе, Әни кеше, малайларың –

Синнән өзелеп төшкән егетләр.

Шулай булгач, сиңа охшаганнар,

Җилдәй җитез, бөркет кебекләр!

Ирен чите белән елмая ул:

– Рәхәт сагынып көтүләре.

Кемгә охшаганмы? – Мәгълүм инде:

Әтиләре бит, әтиләре.

Әтиләре булды тынгысыз җан –

Күңлендә һаман урман шавы иде.

Һәр агачы аның килүләрен

Әллә кайдан танып алыр иде.

Ир-егетнең бәхте үз кулында,

Уе булсын Иле турында.

Тынгысызлык, мәңге тиктормас җан

Тумыштан ук минем улымда.

Без очырдык кыю лачын итеп,

Өч тарафка тормыш юлыннан.

Хезмәт сөйгән ирне Иле мактар –

Бөек эшләр килер кулыннан!..