Җүләр бүре

Бер көнне бүрегә тау өстендә бер Кәҗә тәкәсе очраган.

Бүре әйткән тәкәгә:

‒ Хәзер мин сине ашыймын, ‒ дигән.

Кәҗә тәкәсе әйткән:

‒ Мин карт инде, ашаганда тешләрең авыртыр, ‒ дигән. – Син алай итмә, бар, тау төбендә авызыңны ачып көтеп тор. Мин тау башыннан чабып төшәрмен дә туп-туры авызыңа кереп китәрмен, ‒ дигән.

Бүре, ярар, дип, тау төбенә төшеп киткән икән. Кәҗә тәкәсе бик каты чабып төшеп, бүрене шундый катып сөзеп җибәргән. Бүре, башым ярылды бугай, дип тәгәрәп-тәгәрәп киткән.

Икенче көнне Бүре балалы бер Дуңгыз күргән. Бүре моның балаларын ашамакчы булган. Моны белгәч, Дуңгыз әйткән Бүрегә:

‒ Ярый, нихәл итмәк кирәк, ашасаң ашарсың инде. Әмма минем балаларым бик пычрак; әйдә, тегермән янына барыйк, мин сиңа аларны юып бирермен, ‒ дигән.

Бүре моңа да риза булган. Менә алар тегермән янына килеп җиткәннәр. Дуңгыз Бүрегә әйткән:

‒ Син буаның артына төш, мин сиңа юып бирә торырмын, син ашый торырсың, ‒ дигән.

Бүре, Дуңгызның сүзен тыңлап, буаның артына ук төшеп утырган. Шул арада Дуңгыз кинәт кенә арыкны ачып җибәргән, су шаулап килеп төшкән дә, Бүрене агызып та киткән.